De Mentale Training
Een stukje geschiedenis
Hoe ik verzeild geraakt ben bij het Leefstijl Trainings Centrum en Mind at Work en wat mijn eigen dagelijkse status en bezigheden zijn vind je hierna.
Na veel gesteggel met en bij bedrijfsartsen, huisartsen en keuringsartsen, ook wel medici genoemd, had ik er na twee jaar schoon genoeg van om steeds maar weer tegen die deur van (gedeeltelijk) ongeloof en onbegrip aan te lopen. Daarom heb ik dus een verwijzing bij mijn huisarts gehaald om eens bij een ter zake kundig specialist onder behandeling genomen te worden. Dit speelde van 1995 tot 1999 en kun je terug lezen in deel 1 `de Inleiding'.
Medici zitten kennelijk met het probleem van wat je niet ziet of nog niet bewezen is, is er ook niet, dus dan zit het bij de betrokkene tussen de oren. Dit klopt ook wel voor een deel, de hersenen registreren en regisseren nu eenmaal je lichaam op wat er vanuit je lichaam gemeld wordt en deze signalen worden dus richting de hersenen gestuurd.
De pijnen waar ik telkens mee geconfronteerd werd, zoals die in de nek, de schouders en in mijn hoofd en die bij tijd en wijlen te erg werden en dan het vervelende oorsuizingen, de vlekken voor de ogen en dit met alle middelen zoals fysiotherapie, mijn eigen oefeningen aangeleerd bij mensendieck er maar niet minder of dragelijker van werd, moet ik maar op de koop toenemen. Het is een gevoel alsof je (ik) niet de juiste aansturing krijgt voor wat betreft een goede of juiste behandeling. Later zijn hier nog oefeningen uit de Tai Chi en Shiatsu bijgekomen.
De specialist waar ik een verwijzing naar gevraagd had, Dr B*. te Zwolle, is een gerenommeerd specialist op whiplash gebied wat wel weer als nadeel heeft dat de medische wereld sceptisch tegen hem aankijkt. In Nederland moet je nooit je kop boven het maaiveld uitsteken met gewaagde stellingen. Maar goed na een wachtlijst periode van slechts een half jaar kon ik dus bij Dr. B*. terecht. Deze constateerde whiplash en adviseerde een behandeling die nogal aardig in de papieren ging lopen, plusminus 20.000 gulden. (zie deel 1 'de Inleiding' pagina 1-13 ev.) Nu hebben we geprobeerd om de tegenpartij dit te laten bekostigen maar deze geven tot op heden nog steeds nul op rekest, ook niet met een erkenning in de schuldvraag. Ook is de rapportage naar het Gak gezonden met het idee dat zij misschien in actie zouden komen maar van dit alles niets.
Een optie die wel te realiseren was om een training bij het Leefstijl Trainingscentrum te volgen. Deze werd volledig vergoed door mijn ziektekostenverzekering. Hier komen mensen met een diversiteit aan achtergronden die even een rustpunt nodig hebben om zichzelf (weer) te gaan leren herkennen en hun probleem of nieuwe handicap onder ogen te gaan zien en te leren hoe hier nu mee verder te gaan in dit leven. Zo tref je daar mensen met Post Whiplash Syndroom (zg Whippies), Burnout, hartziekten, (ex)-kanker patiënten, stotteraars, enz. enz. Dus mensen van verschillend signatuur die even een hand nodig hebben om ze een richting of weg te wijzen op de vraag: “hoe nu verder?”.
Dus met open mind, zonder vooringenomenheid of verwachtingspatroon naar het LTC. Het relaas staat in het volgende hoofdstuk.
In deze periode was ik na een ziekteperiode van bijna een jaar, door de whiplash perikelen, weer voor een paar uur per dag aan het werk gegaan. Ik deed niet mijn eigen werk maar zogenaamde arbeid om te reïntegreren (stopwerk dus) en dit ging niet zoals het zou moeten gaan, dus was ik blij met de uitnodiging van het LTC om van 29-juni tot 1-juli 1998 de basistraining te kunnen volgen. Mijn manager toentertijd was minder blij, maar gaf mij toch toestemming om de training, zonder in te leveren verlofdagen, te kunnen volgen. Een tweede uitnodiging voor een vervolgtraining kwam al snel op de eerste, namelijk van 9 tot en met 11-november 1998. Weer met toestemming van de werkgever hier aan deel genomen.
Het bedrijf heeft de indruk gehad dat je een soort genezingsproces doormaakt waardoor je ook voor hen weer beter inzetbaar zult zijn, nou dat is dus niet zo. Ook mijn eerste indruk was dat. Wat je daar echter bijgebracht wordt is dat je zelf zelfbewuster en assertiever wordt met na terugkomst alle gevolgen vandien. De werkgever zag mij dus niet voor hem positief veranderen, niet genezen zijn dus, maar ik had wel het gevoel na die twee keer LTC dat ik beter met mijn pijn en cognitieve klachten uit de voeten kon.
Een derde maal ben ik naar het LTC geweest in december 2002 om het daar aangeleerde bewustwordingsproces te herhalen en te verdiepen. “Te werken aan verdieping van de opgedane ervaring en aan beklijving”, zoals het LTC het zo mooi omschrijft.
Nu moest ik echter wel een kleine vergoeding bijdragen in de kosten.
Deze derde maal was omdat ik in een negatieve spiraal terecht was gekomen voor wat betreft mijn klachten patroon. Het verloop van mijn situatie van 1995 tot medio 1999 staat beschreven in Deel 1 “de Inleiding”.
Dr. B*. zag ook wel in dat ik voor wat mijn lichamelijke activiteiten de klachten redelijk kon beheersen. Ik ben de baas over mijn eigen lijf maar het vertrouwen in mijzelf en in mijn kunnen had een flinke knauw opgelopen.
Ik was in deze tijd reeds ontslagen bij mijn werkgever wat onder begeleiding van de vakbond gebeurde omdat het bedrijf eenzijdig het arbeidscontract had gewijzigd van voltijds naar deeltijd medewerker en simpelweg een ontslagaanvraag had ingediend bij het toenmalige arbeidsbureau wat blijkbaar niet erg in de haak was. Ik zat nog in een reïntegratie periode die nog niet afgerond was. Er waren mondelinge toezeggingen dat ik op de reïntegratie plek was aangenomen en vervolgens werd mijn toekomstige stoel onder mijn gat verkocht aan een ander bedrijf en ik viel tussen wal en schip. Wie was dus verantwoordelijk voor mijn salaris betaling en waar plaatst mijn broodheer mij nu? Als hieruit geen goed besluit komt moet er dus een afkoopregeling getroffen worden en dat moet je zeker als whippie niet zelf regelen want het hele gebeuren is een soort soap-opera waarin jezelf de hoofdrolspeler speelt. Een zeer ongezonde, trieste en gestreste situatie al met al. De ontslagprocedure, de afkoopregeling en de periode daarna van op non-actief staan gingen me niet in de koude kleren zitten. Het is spannend en we moeten maar afwachten op wat er de komende tijd op ons, dat is mijzelf dus en mijn vrouw en kinderen, af gaat komen, wat ons te gebeuren staat. Het zijn toch onzekere tijden en dan is er nog die zogenaamde afkoopsom, het bedrag is een lachertje als je in ogenschouw neemt hoe lang mijn arbeidsverleden bij een en dezelfde werkgever is geweest. Met dit afkoopbedrag is onze financiële toekomst echt niet veilig gesteld.
Ik deed in die periode een opleiding tot shiatsu-therapeut. Ik had al reeds twee cursussen basisbehandelaar shiatsu gevolgd en afgesloten met respectievelijk een certificaat en een diploma. Deze twee cursussen waren voor mij proefballonnen om mijzelf te testen hoever ik met mijn cognitieve handicap (slecht geheugen) kon komen en ik vond het tweeledig leuk om te doen, namelijk aan de ene kant geeft het mij rust als ik iemand behandel en aan de andere kant is het een mooie gelegenheid om mijzelf om te scholen. Mijn roots lagen in de telecom en dat is een afgesloten hoofdstuk in mijn leven. Het werk was intensief, zowel wat het bewegen en tillen betreft alsmede het denkwerk wat de belangrijkste taak was (in de service branche moet je zeer analytisch zijn) en daarbij komen dan nog de vele autokilometers die ik maakte van klant naar klant.
Dit was toch wel een hectische tijd voor mij en mijn gezin want alhoewel ik reeds voor de helft in de WAO zat kwam daar nu nog een deel WW bij terwijl mijn status nu niet geheel optimaal was en nog steeds niet is, het is ronduit gezegd een kwestie van overleven.
Ik moest en moet nog steeds elke dag starten met beweging en ontspanningsoefeningen, telkens andere uit het scala welke ik ondertussen geleerd heb en dan wordt de dag verder bepaald aan de hand van mijn fysieke toestand. Elke nieuwe dag ga ik weer de confrontatie aan met de pijnklachten en m'n concentratievermogen en aan het eind van de dag moet ik toch ook weer naar bed. De pijn en concentratie zijn elke dag toch telkens wat anders, de ene dag wat minder in het begin van de dag en een andere dag wat heftiger en het is net als met de nachtrust, laat naar bed om maar niet zo belachelijk vroeg op te hoeven staan. Echt de eerste slaapperiode is fijn, maar daarna komt de herkenning weer bovendrijven en dan moet ik mijn bed uit om te rekken en te strekken met daarna het ritueel van de oefeningen. Doe ik deze een keer niet omdat ik geen zin heb, dan word ik in de loop van de dag geheid afgestraft, mij bekruipt dan een onbehaaglijk gevoel, dan gaat het hele lichaam zich verstarren, alsof ik ingepakt word en moet ik verplicht alsnog rust nemen, ontspannen en oefenen.
Mijn status momenteel is dat ik gedeeltelijk in de WAO huis en voor het WW deel ziek thuis zit. Dat ziek zijn komt omdat ik al vanuit de werksituatie slechter ben gaan functioneren. De klachten namen toe zoals meer vlekken voor de ogen, hardere oorsuizingen meer pijnklachten en vooral ook meer concentratie stoornissen. Dit kwam doordat het drukker op de weg aan het worden was, de werkomgeving werd drukker (meer mensen op de werkvloer) en mijn positie nog steeds discutabel was bij mijn (toenmalige) werkgever. Zo kwam ik dus na de ontslagperiode, die 5 maanden duurde, in de WW en kreeg een folder over het hoe en wat van in de WW zitten in handen waarin er zijdelings wat verteld werd over ziek zijn. Ik ben toen gaan informeren en heb mijn status uitgelegd aan een contactpersoon van het UWV GAK, waarna eigenlijk snel de conclusie getrokken werd dat ik mij beter ziek kon melden. Er wordt dan een traject opgestart waarvoor je bij een bedrijfsarts uitgenodigd wordt. Op eigen initiatief schijnt het moeilijk te zijn om een afspraak te regelen bij een GAK arts. En zo geschiedde het dus dat ik na een maand ziek zijn een oproep kreeg en aldus mijn situatie mbt de whiplash klachten uitlegde. Ik kon naar huis gaan zonder een bericht over wat er met mij ging gebeuren, hersteld melden of in de ziektewet blijven kwam niet ter sprake. Na een maand kreeg ik wederom een oproep van dezelfde arts, maar nu bleek het om een arbeidskeuring te gaan. Van het gevoerde gesprek in de vorm van een interview is een verslag gemaakt en hierbij is een bevinding van de arts gevoegd. Nu was het de bedoeling dat ik binnen afzienbare tijd een oproep kon verwachten om bij een arbeidsdeskundige te komen om mijn status te bespreken of ik niet meer of voor welk deel nog wel aan de arbeidsmarkt kan deelnemen. Wat blijkt: ze hebben een tekort aan arbeidsdeskundigen en mijn dossier wordt op afstand behandeld door een andere afdeling van het UWV. Ik kreeg netjes een vragenlijst per post opgestuurd met vragen over wat ik mankeer, wat ik gedaan heb in het verleden, waar ik momenteel mee bezig ben en of mijn situatie (status) beter of verslechterd is. Wat is nu het leuke, je kan maar een jaar in de ziektewet verblijven en daarna wordt de uitkering gewoon gestopt terwijl mijn dossier nog onder behandeling is bij de afdeling herbeoordeling. Dus als je zelf niet oplet krijg je dus geen cent meer betaalt. Na een telefonische rondgang blijkt dat je keuringstatus gewijzigd had moeten worden naar 70% zolang je dossier nog in behandeling is, mocht hierna de definitieve (af)keuring bepaald worden dan wijzigt na schriftelijke mededeling alsnog de uitkering per die datum. Dus toch nog opgelucht ademhalen, stel je voor dat ik een huishouden moet voeren met alleen maar een halve WAO uitkering, dat is onder het bestaansniveau.
Het verslag heb ik alsnog via mijn advocaat, als kopie, verstrekt gekregen. Dit was omdat de tegenpartij, welke tot op heden nog steeds geen causaal verband ziet tussen mijn whiplash syndroom en het ongeluk in 1995, alle rapportages van het Gak wilde inzien om mede tot een beoordeling te kunnen komen.
Tot zover mijn situatie tot op heden, mei 2003
In de volgende hoofdstukken komen dan mijn ervaringen en mijn doen en laten bij het LTC en Mind at Work aan bod. Een hele ervaring is dat om, in de wereld van de echte zorg voor een mens in nood of ellende, te ervaren en beleven.
